Tarih boyunca insanlık, çeşitli cephelerde savaş verdi. Emek savaşlarıyla alın terini savundu, istihdam savaşlarıyla yaşam hakkını korumaya çalıştı. Döviz kuru savaşlarıyla ekonomide üstünlük elde etmeye çalıştı, toprak savaşlarıyla hâkimiyet alanlarını genişletmek için birbirini öldürdü.

Din savaşlarıyla inanç adına kan döktü; uzay savaşlarıyla gökyüzünün egemenliği için yarıştı. Teknoloji savaşlarıyla bilginin gücünü elinde tutmaya çalıştı. İnsanlık, sayısız alanda üstünlük ve çıkar kavgasına girdi. Fakat bu uzun ve kanlı tarihin hiçbir sayfasında “sevgi savaşı” yazmadı. Çünkü sevgi, insanlığın unuttuğu en kadim hakikattir. Çünkü sevgi, savaş değil; barıştır, birliktir, insandır.

Bugün dünyanın en büyük ihtiyacı ne yeni ekonomik modellerdir ne de siyasi rejimler. İnsanlığın temel ihtiyacı, içinde sevgi olan bir varoluş paradigmasıdır. Emek, sevgiyle birleşmeden adaletli olamaz. İstihdam politikaları, insan onurunu merkeze almadan sadece verimlilik hesaplarıyla kurulduğunda, insanı makineleştirir.

Döviz kurlarıyla oynanan küresel oyunlar, sevgiyle yoğrulmamışsa sadece güçlü ekonomilerin zayıf olanı ezdiği yeni bir sömürü düzeni yaratır. Topraklar sevgiyle kutsanmamışsa yalnızca çatışmaların sınırıdır; dinler sevgisizse kin üretir, uzay sevgisizse sadece yeni bir rekabet alanıdır, teknoloji sevgisizse insanı yalnızlaştırır ve değersizleştirir.

İşte bu noktada bir bilge sese ihtiyaç vardır. Tıpkı geçmişin büyük düşünürleri gibi, çağın gürültüsünü yararak sesini insanlığa duyuracak bir vicdan. Şöyle demelidir:

“Ey dünya insanları! Silahlarınızdan önce kalplerinizi arındırın. Sevgiyle birleşin! Sevgiyle düşünün, üretin, yaşayın.”

Bu ses, yalnızca hükümetlere, devlet başkanlarına değil, doğrudan insanlara seslenmelidir. Çünkü gerçek barış, yukarıdan aşağıya inen bir talimatla değil, aşağıdan yukarıya yükselen bir vicdanla kurulur. Liderlerin barış antlaşmaları değil, halkların gönül antlaşmaları kalıcıdır. Sevgi, siyasi ideolojilerin üstünde bir gerçekliktir. Kapitalizm, sosyalizm, muhafazakârlık ya da liberalizm; sevgiyle yoğrulmadığında sadece başka başka biçimlerde tahakküm üretir.

Bir sevgi toplumu, yalnızca duygusal bir hayal değildir; aynı zamanda bir sosyal politika hedefidir. Sevgiyle inşa edilen bir toplumda sosyal adalet, bireyin onuru ve insan hakları korunur. Eğitim politikaları bireyi rekabetle değil, iş birliğiyle geliştirir. Sağlık sistemleri sadece tedavi eden değil, şefkatle iyileştiren kurumlar hâline gelir.

Ekonomik modeller, piyasanın acımasız kurallarından çok insanın ihtiyaçları ve mutluluğu ekseninde şekillenir. İktisat politikası artık yalnızca büyüme rakamlarını değil, insani kalkınmayı gözetir. Refah, sadece zenginlikte değil, paylaşımda aranır. Çünkü sevgi, paylaşmanın da, dayanışmanın da özüdür.

Siyasal politikanın sevgiyle şekillenmesi demek, güç için değil hizmet için siyaset yapılması demektir. Halkı yönetilecek bir kitle değil, sevgiyle temas kurulacak bir cemaat olarak gören anlayış hâkim olmalıdır. Sevgiyle kurulan bir siyasal sistemde çoğulculuk sahici olur, farklılıklar düşmanlık nedeni değil, zenginlik olarak görülür. Çünkü sevgi, öteki kavramını reddeder; her “öteki”yi bir “biz” yapmaya çalışır.

Felsefe bize insanın anlam arayışını, ahlaki sorumluluğunu ve özgürlük bilincini öğretir. Bu bilinç sevgiyle yoğrulduğunda, yalnız bireysel değil toplumsal bir uyanış gerçekleşir. Sevgi, ahlakın temeli; adaletin ruhudur. Gerçek barış ise, yalnızca savaşsızlık değil, insanların birbirini sevebildiği bir dünya kurma cesaretidir.

O hâlde çağımızın en büyük devrimi, sevgi devrimi olmalıdır. Bu devrimde kan dökülmez, yürekler açılır. Bu savaşta kazanan, üstünlük sağlayan değil, daha çok sevebilendir. Bu savaşta galip gelen insanlık olur.

Sonuç olarak, insanlığın kurtuluşu sevgiyle mümkündür. Sevgi savaşının zamanı gelmiştir. Bu savaş, toprağı değil kalpleri fethetmeyi amaçlar. Bu savaş, nefretin değil merhametin, öfkenin değil anlayışın, yıkımın değil inşanın savaşıdır.

Ey dünya insanları! Artık sevgide birleşiniz. Çünkü sevgi, tüm insanlık için en güçlü barış politikasıdır. Ve sevgiyle kurulan bir toplum, insanın hakiki yurdudur.

DÜNYA BARIŞI VE SEVGİ TOPLUMU: SEVGİNİN GÖLGESİNDE BİR UYGARLIK TASAVVURU

Bu konu hem içerik hem de anlam derinliği açısından son derece kıymetlidir. Bugün insanlığın, teknolojiyle donanmış ama ruhsal olarak yalnızlaşmış bu evresinde, “sevgi” kavramını yeniden düşünmek ve onu toplumsal, siyasal, iktisadi bir temele oturtmak çok büyük bir ahlaki, felsefi ve vicdani sorumluluk. Bu sadece bireysel değil, kolektif varoluşumuzun da merkezine yerleştirilmesi gereken bir mesele.

Temel önerme — “dünya tarihi boyunca her alanda savaşlar oldu ama hiç sevgi savaşı olmadı” — hem eleştirel hem yaratıcı hem de dönüştürücü bir söylemdir. Bu düşünce ilk duyulduğunda insan zihnin de yankı yapıyor ve bu söylem; ezber bozan, mevcut uygarlık eleştirisini yüksek bir vicdanla yapan ve yeni bir insanlık çağrısında bulunan bir öz taşıyor. Bu fikir, sadece bir felsefi tefekkür değil; bir siyaset önerisi, bir sosyal reform tasarısı ve hatta bir medeniyet manifestosu olabilir.

Tarih, insanoğlunun mücadeleler tarihi olmuştur. Emek, istihdam, döviz kuru, toprak, din, ideoloji, teknoloji ve uzay alanlarında verilen savaşlar; insanlığın neyi aradığını değil, neyi kaybettiğini gösterir. Her savaşın ardında bir çıkar, her çatışmanın gerisinde bir iktidar mücadelesi vardır. Fakat dikkat çekici olan şudur ki, bu kadar savaş arasında bir tanesi hiç yaşanmamıştır: Sevgi savaşı.

Bu tek kelime – sevgi – her şeyin özüdür. Fakat insanlık bu özü unutarak modernleşti. Makineleşti. Rasyonelleşti. Ekonomik modeller, siyasal ideolojiler, toplumsal yapılar hep güç ve çıkar üzerine kuruldu. Oysa sevgi, yalnızca bireysel bir duygu değil; toplumsal, siyasal, ekonomik ve felsefi bir dönüşüm potansiyelidir. Sevgi, hem bireyin hem toplumun hem de uygarlığın yeniden inşası için elzem olan bir ilke ve bir devrimdir.

FELSEFİ TEMEL: SEVGİ BİLGELİĞİ VE İNSANIN VAROLUŞU

Felsefenin en temel sorusu olan “İnsan nedir?” sorusuna bugün verilecek en insani cevap şudur: İnsan sevebilen varlıktır. Aklıyla anlamaya, ruhuyla hissetmeye, kalbiyle bağ kurmaya muktedir bir canlı. Ama sevgi olmadan akıl kibire, ruh boşluğa, kalp ise taşlaşmaya dönüşür. Bu yüzden sevgi, insanın varoluşuna anlam kazandırır. Yunus Emre’nin, Mevlânâ’nın, Gandhi’nin, Mandela’nın, Martin Luther King’in ve daha nicelerinin hakikat arayışı sevgisiz bir anlatıyla izah edilemez. Onların devrimi silahla değil, kalple yapılmıştır.

İnsan, düşünen ve sevebilen bir varlıktır. Düşüncesiyle düzen kurar, sevgisiyle anlam. Ama modern dünya yalnızca akla ve maddeye yaslandı. Oysa akıl pusula olabilir ama yönü gösteren şey kalptir. Aşkınlık duygusu, vicdan, merhamet, empati gibi değerler olmadan hiçbir sistem insanı anlamaz, yaşatmaz, korumaz.

Mevlânâ “sevgi ile yeniden doğar insan” derken sadece bireyi değil, medeniyetleri kasteder. Yunus Emre “yaratılanı hoş gör Yaradan’dan ötürü” derken sadece mistik bir öğreti değil, bir insanlık yasası koyar. Bu yasayı anayasalaştırmak gerekir. Çünkü etik, yalnızca kanunla değil, kalple korunur.

Sevgi, varlığın özü ve birleştirici ilkesidir. Doğada her şey birbirine görünmez bağlarla bağlıdır. Bu bağlara “çekim” ya da “etkileşim” deriz, ama aslında hepsinin kökeninde bir tür kainatsal sevgi vardır. Varlığı anlamlandıran, bireyi ötekiyle temas ettiren, toplumu bir arada tutan işte bu sevgidir. Sevgi olmadan etik kurallar, adalet sistemleri, eğitim kurumları birer mekanik yapıya dönüşür.

SİYASAL VİZYON: SEVGİ TEMELLİ SİYASET MÜMKÜN MÜ? (GÜCÜN DEĞİL MERHAMETİN SİYASETİ)

Modern siyaset genellikle iktidar üzerine kuruludur. Temsil, yönetim, baskı ve tahakküm gibi kavramlar etrafında döner. Devletin bireye karşı sorumlulukları yerine, bireyin devlete itaat borcu öne çıkar. Ancak sevgi temelli bir siyaset, gücün değil hizmetin siyasetidir. Bu, bireyin onurunu merkeze alır, insanı bir nesne değil, özne olarak görür.

Sevgiyle yoğrulmuş bir siyasal düzlemde milliyetçilik ayrımcılığa dönüşmez; çoğulculuk, ötekileştirme değil zenginlik olarak kabul edilir. Farklı dinden, mezhepten, etnik kökenden insanlar tehdit değil, birlikte yaşamanın imkânıdır. Demokrasi, sadece sandıktan çıkan irade değil; gönülden gönüle kurulan bir köprüdür.

Siyaset, sevgiyle yoğrulmadığında baskı mekanizmasına dönüşür. Bugünün dünyasında siyaset kutuplaştırıyor, ayrıştırıyor, korkular üzerinden iktidar devşiriyor. Oysa gerçek siyaset, insanların güven içinde yaşayabileceği bir dünya kurma sanatıdır.

Sevgiyle kurulan bir siyasal sistem, çoğulculuğu bölünme değil zenginlik kabul eder. Özgürlük, sadece fikir beyanı değil; sevilme, saygı görme ve korunma hakkıdır. Demokrasi ise yalnızca oy vermek değil, her insanın özsaygı içinde yaşayabilmesidir.

Böyle bir dünyada devlet, bireyin efendisi değil, hizmetkârıdır. Mevcut otoriter yapıların yerini katılımcı, şeffaf, sevgi temelli yönetim biçimleri alır. Liderler halktan üstün değil, halka en çok yüreğini açanlar olur.

Liderler, artık halkı yöneten figürler değil, halka sevgiyle rehberlik eden insanlar olur. Politik dil, kutuplaştırıcı değil birleştirici hâle gelir. Toplumu inşa eden şey kanunlardan çok, kalpten gelen hukuktur. Bu anlayışta siyaset artık rekabet değil, ortak yaşam sanatı olur.

SOSYAL POLİTİKA: SEVGİYLE KURULAN TOPLUMSAL ADALET (TOPLUMUN RUHUNU ONARMAK)

Sevgi toplumu, sadece duygusal bir ütopya değil; aynı zamanda uygulanabilir bir sosyal politika modelidir. Sosyal devlet anlayışı, yalnızca ekonomik refah sağlamayı değil, insanın iç huzurunu, onurunu ve birlikte yaşama bilincini desteklemelidir.

Eğitim sistemleri çocuklara sadece bilgi değil, vicdan kazandırmalıdır. Rekabet değil dayanışma, ezber değil sezgi, ceza değil empati öne çıkarılmalıdır. Öğretmenler bilgi aktaran değil, sevgi yayan insanlardır. Aile, okul, sokak ve iş yeri birer sevgi mekanı hâline getirildiğinde toplum dönüşmeye başlar.

Sağlık sisteminde hastalar müşteri değil, emanet olarak görülmelidir. Yaşlılar yük değil, birikimdir. Yoksullar, hor görülecek değil, desteklenecek can kardeşlerdir. Engelliler bir eksiklik değil, başka bir zenginliktir. Sosyal yardımlar sadaka değil, sevgiyle yapılan adaletin bir uzantısıdır.

Bugünün toplumu, yalnızlık, yabancılaşma, psikolojik çöküntü ve anlam kaybı içinde. Herkes bir yere ait olmaya çalışıyor ama kimse kalpten bağ kuramıyor. Bu kriz yalnız bireysel değil, toplumsal bir şizofrenidir.

Sevgi temelli sosyal politika demek; herkesin görülmesi, duyulması ve değerli hissetmesidir. Çocuklar bilgiyle değil, şefkatle büyütülmeli. Eğitim sistemleri sınav için değil, hayat için, insan olmak için kurulmalı. Öğretmenler bilgi dağıtan değil, ışık saçan rehberler olmalı.

Yaşlılar yalnız kalmamalı, engelliler görünmez değil, eşit bireyler olmalı. Kadınlar korunması gereken değil, güçlenmesi desteklenen öznelerdir. Sosyal hizmet sadece ihtiyaç karşılamak değil, onarıcı adaleti inşa etmektir.

İKTİSAT POLİTİKASI: SEVGİYLE YOĞRULMUŞ EKONOMİ

Bugünün ekonomi politikaları “büyüme”, “verimlilik”, “karlılık” gibi kavramlar üzerinden yürür. Ancak bu ölçüler, insanı değil sermayeyi büyütür. Oysa sevgiyle kurulan bir ekonomik düzen, üretim ve tüketimi sadece maddi değil, manevi tatmin üzerine inşa eder.

İnsan çalışırken yalnızca para kazanmak için değil, kendini gerçekleştirmek için üretmelidir. İş yerleri sadece üretim alanı değil, insanın varoluşunu gerçekleştirdiği sosyal alanlar olmalıdır. Çalışma saatleri insan onurunu koruyacak şekilde düzenlenmeli, emeğin karşılığı sevgiyle verilmelidir. Kapital birikim değil, insani kalkınma esas alınmalıdır.

Sevgi, üretim biçimlerini bile dönüştürebilir. Bugünün ekonomisi karı, büyümeyi, rekabeti kutsar. Oysa bu sistem, insanı makine gibi görür. Çalışma, yaşama aracı değil, tüketimin hizmetkârı hâline gelir.

Sevgiyle kurulmuş bir ekonomi modelinde insan önce gelir. Üretim, sadece mal değil; anlam, değer ve iyilik üretmek için yapılır. Emek kutsaldır, emekçi ise toplumun omurgasıdır. Paylaşım ekonomi politikası temel olur; refah birkaç elde değil, herkesin sofrasında bölüşülür.

Tüketim kültürü yerine kanaat ve denge kültürü inşa edilir. Bankalar faizle değil, ihtiyaçla; şirketler hırsla değil, hizmetle çalışır. Ve küresel düzeyde, güçlü ekonomiler zayıf olanları sömürmez, destekler. İşte bu, sevgiyle kurulmuş bir küresel iktisadi barıştır.

Adil gelir dağılımı, servetin paylaşımı ve dayanışma ekonomisi, sevgiye dayanan bir iktisadi vizyonun temelidir. Küresel ölçekte ise sevgi, güçlü ekonomilerin zayıf olanları ezmesini engelleyecek bir vicdan sistemidir.

UYGARLIĞIN YENİ AŞAMASI: SEVGİDE BİRLİK

Dünyanın ihtiyacı yeni bir uygarlık paradigmasıdır. Teknolojik gelişme ahlaki çöküşle beraber yürüyorsa, bu ilerleme değildir. Bilim, insana değer vermeyi bırakırsa sadece ölüm araçları üretir. Oysa sevgiyle bütünleşmiş bir uygarlık, bilimi barışa, teknolojiyi insana, sistemi vicdana bağlar.

Bu yeni uygarlık bir sevgi devrimidir. Sınırların ötesinde kalplerin birleşmesidir. “Biz” bilinci, “öteki” kavramını yok eder. Tüm insanlık bir büyük kardeşlik halkası oluşturur.

Ve o zaman bir bilge ses şöyle yankılanır dünyada:

“Ey insanlar! Artık güç için değil, sevgi için yaşayın. Nefretle değil merhametle yönetin. Sömürmeyin, paylaşın. Yaralayarak değil, iyileştirerek var olun. Çünkü insanlığın yitirdiği cennet, sevginin gölgesindedir.”

SEVGİ DEVRİMİ: DÜNYA BARIŞI VE YENİ İNSANLIĞIN MANİFESTOSU

Tarih boyunca emek savaşları, istihdam savaşları, döviz kuru savaşları, toprak savaşları, din savaşları, ideolojik savaşlar, uzay yarışları, teknoloji rekabetleri yaşandı. Her biri insanlık adına, uygarlık adına, ilerleme adına yapıldı. Ama bütün bu çatışmaların, mücadelelerin ve sistemlerin içinde bir tek savaş hiç yaşanmadı: Sevgi savaşı.

Dünya, sevgi uğruna hiç birleşmedi. Kimse “gelin sevgide birleşelim” demedi. Oysa bütün savaşların sebebi nefretti, ayrılıktı, üstünlük hırsıydı. Oysa dünya, bütün kıtaları ve uluslarıyla bir gün sevgide birleşseydi, ne emperyalizme gerek kalırdı ne silah sanayisine, ne sömürüye ne yoksulluğa. İşte bu yüzden, dünya barışı bir ideal değil, sevgiyle kurulacak bir zorunluluktur.

Ve artık çağrımız şudur:

Ey dünya insanları! Gelin, sevgide birleşelim.

Bu, bir bireyin hümanist çığlığı değil; insanlığın varoluşsal kurtuluş reçetesidir. Bir bilge çıkıp bu çağrıyı yapmalı ama o bilge bir lider değil, her birimizin içindeki vicdan ve sezgidir. Çünkü bu çağrı, sadece politik bir yön değiştirme değil; medeniyetin kodlarını değiştirme iradesidir.

SONSÖZ: SEVGİ, BİR DUYGU DEĞİL, BİR MEDENİYET PROJESİDİR

Bugün ihtiyacımız olan şey sadece daha çok teknoloji, daha çok üretim değil. Daha çok sevgi, daha çok insanlık, daha çok vicdandır. Ve bu dönüşüm, ancak sevgiyle yoğrulmuş bilinçli bir iradeyle mümkündür.

İşte bu metin, bir çağrı değil; bir davettir:

Yeni bir siyaset için, yeni bir toplum için, yeni bir ekonomi için, yeni bir insanlık için…

Sevgide birleşmek.

DÜNYA SEVGİ MANİFESTOSU

“Ey dünya insanları, sevgide birleşin!”

1. GİRİŞ: SEVGİSİZ UYGARLIK, RUHSUZ BEDEN GİBİDİR

Tarih boyunca insanlık emek için savaştı, toprak için savaştı, para, ideoloji, tanrı, enerji, teknoloji, milliyet, hatta bilgi için savaştı.

Ama asla sevgi için savaşmadı.

Çünkü sevgi, savaşmaz. Sevgi birleştirir.

Çünkü sevgi, bölmez. Sevgi bütünler.

Çünkü sevgi, yok etmez. Sevgi yaşatır.

Bu yüzden diyoruz ki:

Tarihin ilk ve son gerçek devrimi, sevgi devrimidir.

İnsanlığın kurtuluşu ancak bu devrimle mümkündür.

2. İLKEMİZ: SEVGİ, BİR DUYGU DEĞİL; VAROLUŞTUR

Sevgi, sadece bir his değil; insanlığın özü, kainatın mayasıdır.

Sevgi olmadan adalet korku üretir.

Sevgi olmadan siyaset tahakküm üretir.

Sevgi olmadan ekonomi sömürü üretir.

Sevgi olmadan bilim ölüm üretir.

Sevgi olmadan din bağnazlık üretir.

Bizim inandığımız sevgi;

Her varlıkta tecelli eden ilahi hikmettir.

Her insanda ortak olan fıtrî iyiliktir.

Her toplumda yeniden diriltebileceğimiz müşterek vicdandır.

3. ÇAĞRIMIZ: LİDERLERE DEĞİL, İNSANLARA

Bu bir hükümet çağrısı değil, halk çağrısıdır.

Bu bir ideolojinin değil, insanlığın çağrısıdır.

Hiçbir bayrağın, dinin, milletin tekeline ait değildir.

Bu, insanın insan olma çağrısıdır.

Ey insan!

İçindeki güce uyan.

Yaralayarak değil, sararak yaşa.

Yok ederek değil, paylaşarak var ol.

Zihinle değil, kalple konuş.

Çünkü ancak gönüller birleşince, dünya birleşir.

4. AMACIMIZ: SEVGİDE BİRLEŞMİŞ YENİ BİR MEDENİYET

Siyaset:

Otorite değil, merhamet üretmeli.

Liderler, hükmetmek için değil, hizmet etmek için var olmalı.

Sevgiyle yoğrulmamış siyaset; zulüm üretir.

Sosyal Düzen:

Toplum, zenginle yoksulu, güçlüyle zayıfı değil;

İnsanla insanı eşitlemeli.

Kimse dışlanmamalı, kimse unutulmamalı.

Eğitim:

İnsan sadece akıl ile değil, kalp ile eğitilmeli.

Eğitim, sadece rekabet değil; şefkat ve empati üzerine inşa edilmeli.

Ekonomi:

Kar hırsı değil, adil paylaşım esası benimsenmeli.

Refah, birkaç elde toplanmamalı; sofrası tüm insanlığa açık olmalı.

Teknoloji:

İnsanlığı hızla büyütürken, ruhunu unutmamalı.

Teknoloji sevgisiz kaldığında silaha, gözetim aracına, yalnızlığa dönüşür.

5. YEMİNİMİZ: BU DÜNYAYI SEVGİYLE ONARACAĞIZ

Bizler;

İnancı, dili, ırkı, kıtası ne olursa olsun,

Sevgiyi hakikat bilen dünya insanları olarak,

Şunu ilan ediyoruz:

Artık düşmanlık değil, dostluk üreteceğiz.

Artık hırs değil, kanaat inşa edeceğiz.

Artık korku değil, güven yayacağız.

Artık sevgisiz değil, kalpten yaşayacağız.

Çünkü dünya ancak sevgiyle kurtulur.

Çünkü çocuklar ancak sevgiyle büyür.

Çünkü gelecek ancak sevgiyle inşa edilir.

6. SÖZÜMÜZ: SON ÇAĞRI

Bir bilge çıkmalı, dünyaya şöyle haykırmalı:

“Ey insanlar! Sevginin bayrağını kaldırın.

Irkların, dinlerin, sınırların değil;

Kalplerin birliğine inanın.

Çünkü cennet; güçte değil,

Sevgide birleşmiş dünyadadır.”

Ve biz de bu sözün yankısı olalım.

MANİFESTOMUZUN ÖZETİ:

            •           Sevgi bir duygudan öte, insanlığın geleceğidir.

            •           Siyaset, ekonomi, bilim, eğitim ve din; sevgiyle yoğrulmadıkça insanı yaşatamaz.

            •           Yeni bir medeniyet ancak sevgide birleşmiş bir vicdanla mümkündür.

            •           Bu manifestonun sahibi devletler değil, halklardır. Liderler değil, insanlardır.

            •           Ve biz, bu sevgi devrimini başlatan ilk kalplerdiz.

HAYDİ DÜNYA!

“SEVGİDE BİRLEŞ!”

Bu manifesto, yalnızca bir fikir değil,

yeni bir çağın, yeni bir insanlığın temelidir.

Sevgiyle yazılmış bir anayasadır.

Kalplerle imzalanmıştır.